... czyli chcieć a móc ;)
Podobno to jak się chce to się znajdzie sposób, a jak się nie chce to się znajdzie wytłumaczenie. Nie we wszystkich przypadkach to prawda. Ostatnio mam tyle na głowie, że zwyczajnie nie mam czasu na pisanie. A jak mam czas to nie mam weny. Niuńka już ma prawie 7 miesięcy. Jest radosna, dużo się śmieje i gada. Ulubione słowa to "dada" i "baba". Szkoda, że do "mama" nie jest taka chętna ;).
Posiadanie dziecka jest niesamowite i straszne zarazem. Niesamowite gdy widzę jak się zmienia, jak rośnie i rozwija, jak nabiera nowych umiejętności i pozbywa noworodkowych odruchów. Niesamowite gdy się cieszy na mój widok i przytula. Niesamowite gdy ufnie zasypia w moich ramionach i kocha mnie bezwarunkowo, mimo że czasem robię rzeczy, których nienawidzi (np. wyciągam gluty z nosa). A kiedy jest strasznie? Kiedy choruje, kiedy płacze niewiadomo dlaczego i kiedy zdaję sobie sprawę, że jej życie zależy ode mnie. Na szczęście tych strasznych chwil jest bardzo mało.
Czasem uświadomienie sobie, że jestem mamą, dopada mnie znienacka, aż jestem w szoku. Najgorsze, że teraz czuję się przede wszystkim mamą, a żoną czy kobietą dopiero dużo dużo później. Boję się, że Mój Mężczyzna się zniechęci, długo już wytrzymuje taki mój stan ducha. A najgorzej, że to przesilenie dodatkowo wysysa wszystkie moje siły. Padam o 21szej spać i czasem nawet nie słyszę jak mała kwili. Któż by pomyślał? Zawsze twierdziłam, że mój dar organizacyjny pozwoli mi na takie zaplanowanie dnia, że będę miała czas na wszystko. A tymczasem bajzel w domu, nie dojadam (nie mówiąc o gotowaniu dla męża) i wiecznie chce mi się spać.
Co się ze mną stało?