piątek, 18 marca 2011

łatwo powiedzieć, trudniej zrobić...

... czyli chcieć a móc ;)
Podobno to jak się chce to się znajdzie sposób, a jak się nie chce to się znajdzie wytłumaczenie. Nie we wszystkich przypadkach to prawda. Ostatnio mam tyle na głowie, że zwyczajnie nie mam czasu na pisanie. A jak mam czas to nie mam weny. 
Niuńka już ma prawie 7 miesięcy. Jest radosna, dużo się śmieje i gada. Ulubione słowa to "dada" i "baba". Szkoda, że do "mama" nie jest taka chętna ;).
Posiadanie dziecka jest niesamowite i straszne zarazem. Niesamowite gdy widzę jak się zmienia, jak rośnie i rozwija, jak nabiera nowych umiejętności i pozbywa noworodkowych odruchów. Niesamowite gdy się cieszy na mój widok i przytula. Niesamowite gdy ufnie zasypia w moich ramionach i kocha mnie bezwarunkowo, mimo że czasem robię rzeczy, których nienawidzi (np. wyciągam gluty z nosa). A kiedy jest strasznie? Kiedy choruje, kiedy płacze niewiadomo dlaczego i kiedy zdaję sobie sprawę, że jej życie zależy ode mnie. Na szczęście tych strasznych chwil jest bardzo mało. 
Czasem uświadomienie sobie, że jestem mamą, dopada mnie znienacka, aż jestem w szoku. Najgorsze, że teraz czuję się przede wszystkim mamą, a żoną czy kobietą dopiero dużo dużo później. Boję się, że Mój Mężczyzna się zniechęci, długo już wytrzymuje taki mój stan ducha. A najgorzej, że to przesilenie dodatkowo wysysa wszystkie moje siły. Padam o 21szej spać i czasem nawet nie słyszę jak mała kwili. Któż by pomyślał? Zawsze twierdziłam, że mój dar organizacyjny pozwoli mi na takie zaplanowanie dnia, że będę miała czas na wszystko. A tymczasem bajzel w domu, nie dojadam (nie mówiąc o gotowaniu dla męża) i wiecznie chce mi się spać. 
Co się ze mną stało?

środa, 24 listopada 2010

after the break

Wracam do mojego bloga...
Długo mnie nie było. Ostatni post był jak się dowiedziałam, że będzie dziewczyna. Teraz ta dziewczyna jest już na świecie i za dwa dni skończy 3 miesiące :) Dużo się wydarzyło przez ostatnie pół roku. Ale najważniejsze jest to, że dałam radę urodzić naturalnie ponad 4-kilowego bobasa i jestem z siebie strasznie dumna. Muszę przyznać, że taki poród to nie przelewki - to jest prawdziwe życie. Ja, dotąd nie dotknięta jakoś bardzo tragicznie przez los nagle musiałam zmierzyć się z ogromnym wyzwaniem. Jakiekolwiek egzaminy w moim życiu, obrona pracy dyplomowej to był pikuś w porównaniu z tym. To było straszne, ale i niesamowite uczucie - bolało bardzo, byłam mocno zmęczona a tutaj nie można było zrobić przerwy i powiedzieć "ok, mam dość, wrócimy do tego jutro, jak się wyśpię". Nie ma wyjścia - trzeba to dokończyć. Nigdy, przenigdy w życiu nie byłam tak zmęczona. Przysypiałam między skurczami z wyczerpania. Już wiem jak wygląda piekło - to niekończący się poród. Na szczęście mój się skończył i nagroda była przecudowna - moja piękna córeczka :) Ale o niej będą osobne posty.

niedziela, 30 maja 2010

Bąbolada

W ostatnim poście jeszcze nie znałam płci. Teraz już znam - ku mojemu wielkiemu zdziwieniu pan doktor nie zauważył na usg niczego, co by przypominało siusiaka, więc będzie dziewczyna. A wszystkie znaki na niebie i ziemi mówiły mi, że będzie chłopak. Teraz wiem, że nie ma co odczytywać "znaków" bo życie robi swoje niezależnie od wróżb i przesądów. 
Brzuch rośnie mi i rośnie, niunia w środku się rusza, czasem więcej, czasem mniej, ale daje o sobie znać. Nie, nie zapomnę o Tobie moja śliczna. Skąd wiem że śliczna? To oczywiste: dla każdej matki jej dziecko jest najpiękniejsze na świecie, choćby było prawdziwym brzydactwem. Nie jestem z kamienia, więc zakładam że w moim przypadku będzie tak samo :)
Wszystkie moje bezdzietne koleżanki mówią: "no to teraz już nie będzie można z Tobą normalnie pogadać, bo tylko kupki i zupki będziesz miała w głowie". Hmmm... Nie spodziewam się, że mnie to nie dotknie, ale mam nadzieję że uda mi się zachować zdrowy umiar. Nie chciałabym być kobietą, która nie ma w życiu żadnych pasji oprócz swojego dziecka, z którą nie można o niczym innym pogadać niż o wózkach, pieluchach i kaszkach. Ciekawa jestem co zrobią ze mną hormony. Dobrze że Mój Mężczyzna jest u mego boku, muszę go ostrzec. Będzie wiedział jak mnie "otrzeźwić" ;)
Takie to moje refleksje i przemyślenia, a już niebawem nie będę miała czasu nawet na króciutki pościk. A może wręcz odwrotnie? Będę miała tak wiele w głowie, że będę musiała to gdzieś przelać? Tylko czy czasu wystarczy...?

środa, 14 kwietnia 2010

Mój Mężczyzna odc. 3

Mój Mężczyzna został wreszcie moim mężem :) Ale nic się nie zmieniło, nadal jest Moim Mężczyzną, najukochańszym, najbardziej opiekuńczym i cudownym na całym świecie. Z nim czuję się superbezpieczna, razem czekamy na Bąbelka i wiem, że Mój Mężczyzna będzie świetnym tatą. A już niedługo jedziemy razem na urlop - tak mi się chce wypocząć. I Jemu też się należy.
To tyle na dziś. Chciałam się tylko pojawić, ale jestem zbyt zmęczona na dłuższe wywody. Jak wrócę to coś więcej naskrobię. Może zacznę serię o Bąbelku? To dobra myśl. Już niedługo poznamy jego płeć - ciekawe czy będzie Bąbel czy Bąblinka ;)

sobota, 20 lutego 2010

lazy daisy

Ech, ale dziś mam lenia. Od rana wyleguję się na kanapie, niestety mam z tego powodu wyrzuty sumienia. Tyle do zrobienia w domu: naczynia niepomyte, podłoga nieodkurzona, kurze niepościerane, pranie nie zrobione, ciuchy nieposkładane i niewłożone do szafy... A ja leżę, gapię się w telewizor, czytam książkę i nie mam najmniejszej ochoty się ruszyć. W końcu jeden jedyny dzień laby mi się należy. Mój Mężczyzna poza domem, mam tzw. wolną chatę, mogę robić lub nie robić nic. Bąbelek też wie, że mamusia musi odpocząć. 
Słoneczko świeci, powinnam wyjść na spacer, nacieszyć się piękną pogodą a tu co? Leń zwyczajny zwany też pospolitym. Rozgościł się tu wygodnie i ani myśli uciekać. Jaki jest najlepszy sposób na takiego nieproszonego gościa? A może pozwolić mu siedzieć ile się da, aż się znudzi i sam pójdzie? Już dawno mnie nie odwiedzał. Aż dziw że się zmusiłam do pisania tego. Może to jakiś przełom?
Ech, wracaj Mój Mężczyzno ukochany, Ty mi dodasz brakującej energii. A Bąbel mi pewnie jej sporo zabiera...

niedziela, 7 lutego 2010

zima zła

Tyle się dzieje, że zapominam pisać :) Ale też troszku mi się nie chce. Zimowa pora ani mój stan nie sprzyjają aktywności jakiejkolwiek. Zmuszam się, żeby chodzić do pracy, ale tu akurat nie mam zbytnio wyjścia. Zbyt dużo spraw, które nie mogą pozostać niezałatwione, a nie chcę tego zostawiać innym. Ten typ już tak ma (co nie znaczy że mnie to cieszy) czyli "jeśli ja tego nie zrobię to nikt nie zrobi tego lepiej". 
Zima oprócz tego zmusza do ubierania się w warstwy. Brrr, okropieństwo. Rajstopy pod spodniami to coś czego nie cierpię z całego serca. Co innego legginsy pod spodnie narciarskie - ooo tak :) Ale w tych ostatnich nie wybiorę się raczej do biura :))) Tak więc warstwy jak również coraz mniej ubrań, w które się mieszczę zniechęcają mnie do wyjścia z domu. Spodnie dresowe i polar "are my favourite outfit" :D
Bąbel podobno rośnie a ja się czuję coraz lepiej. Za tydzień zobaczę go poprzez fale ultrasonograficzne - już się nie mogę doczekać. Ostatnio widziałam go jako 4 milimetrowy pęcherzyk, bez większych szczegółów. Już wtedy coś we mnie drgnęło. A teraz? Jak go zobaczę to chyba nie powstrzymam łez. Ciekawe jak maleństwo się tam czuje. 
Konkludując - oby do wiosny. Chyba trzeba będzie zrobić jakąś marzannę i podtopić ją w rzece, jeziorku czy innym bajorku. Zabawić się w czarownicę i zaczynić uroki na tą niedobrą choć piękną w tym roku zimę. Zbieraj manatki mroźna pani. Zrób miejsce dla ciepłego powiewu wiosennego wiatru. Wpuść słoneczne promienie. Chcę naładować bateryjki. Proszę.

sobota, 9 stycznia 2010

little by little

Nowy Rok, nowe szokujące wiadomości, nowe spojrzenie na świat, nowe postanowienia no i dość znaczna zmiana planów. Szykuję się psychicznie aby powiadomić rodzinę i znajomych. Będzie to napewno jakiś rodzaj szoku dla każdego, ale takie życie. Pocieszam się tym, że nie ja pierwsza w gronie przyjaciół mam taką sytuację, więc będzie to jakiś argument dla tych, co się będą burzyć.
A Mój Mężczyzna? Cóż, takiego cudownego już go dawno nie miałam. On prawie od początku naszej znajomości tego chciał, a jak już się to wreszcie stało - oszalał z radości :) Kocha mnie, a ja jego i oboje kochamy to co z dnia na dzień rozwija się i rośnie i wkrótce stanie się centrum naszego życia.
Wszystkiego naj naj w Nowym Roku!

piątek, 25 grudnia 2009

świątecznie

Taaaa. Jesteśmy w trakcie. Niby fajnie a tak jakoś nijako. Co się ze mną stało? Dlaczego nic mnie nie cieszy? Mam fajnego faceta, nie narzekam na brak pieniędzy, zbyt brzydka nie jestem (zbyt piękna też nie), mam dobrą pracę, fajną rodzinę i przyjaciół - a mimo to uśmiech coraz rzadziej gości na  mojej twarzy. Kto mi da duuużą dawkę optymizmu? Znów narzekam w tym blogu. A miało być inaczej. Ten mój charakter jest irytujący. No dobra, miało być świątecznie.
Czekam, aż w naszej rodzinie pojawią się dzieci. Będzie weselej wtedy, będzie dla kogo robić tą całą szopkę z Mikołajem, będzie znów czekanie, opowiadanie o tradycjach, już się nie mogę doczekać! Jeszcze trochę niestety będzie trzeba poczekać, bo ja się nie spieszę ani bracia się nie spieszą ;) Mam nadzieję, że jednak niebawem ten czas nastąpi i będzie suuuuper! Co by nie mówić, dzieci są upierdliwe, ale przy tym sprawiają dużą radość, bo człowiek zblazowany i znudzony rutyną życia nagle może przeżywać wszystko na nowo. To musi być piękne.
I tym optymistycznym akcentem kończę mój dzisiejszy wpis. WESOŁYCH ŚWIĄT!

niedziela, 13 grudnia 2009

Świąteczna gorączka złota


Nadszedł czas, którego nie lubię i to bardzo. Czyli czas przedświątecznych przygotowań, wymyślania prezentów i co najgorsze - ich kupowania. Nie to że szkoda mi pieniędzy. Nienawidzę w tym miejskim gąszczu walczyć o kawałek placu do zaparkowania, przepychać się (niemalże łokciami) przez tabuny wykupujące wszystko co im wpadnie w ręce, wyszukiwania czegoś ciekawego wśród tysięcy ton badziewia. Z pewnością nie jestem osamotniona w moich odczuciach. W tym okresie dopiero uświadamiam sobie jak mało jest (przynajmniej tu w Polsce) prawdziwych jednostek, jednak tłuszcza z ciemnogrodu przeważa w krajobrazie. Czy ja uważam się za jednostkę? Po części tak, napewno mam takie zapędy, niestety często nie potrafię przeciwstawić się warunkom otoczenia i płynę z prądem. Na szczęście udaje mi się od czasu do czasu powiosłować nieco w górę rzeki - niby akcja podchodząca pod syzyfowe prace, ale warta wysiłku. Oczywiście nikt tego nie docenia tylko ja sama. Moja własna satysfakcja. Nic tego nie zastąpi, żadne prezenty, zakupy - no, może dalekie podróże. Wtedy mogłabym żyć bez satysfakcji podziwiając to, co nieznane.

Trochę odbiegłam od tematu świątecznego, ale przyjdzie jeszcze na niego czas. Muszę uzbroić się w cierpliwość której nie posiadam, w wyrozumiałość której mi brakuje i uśmiech o którym często zapominam. I do dzieła, atak na markety! Nie obejdzie się bez nich, w internecie nie wszystko da się kupić. No może się da, ale niektóre rzeczy trzeba obejrzeć, pomacać itd. Macanie jest bardzo ważne bo uważam, że przy wyborach CIEKAWYCH świątecznych prezentów trzeba użyć jak najwięcej zmysłów. Czyli oprócz wzroku jeszcze węch, dotyk, słuch może - w niektórych przypadkach, smaku tu nie będę przytaczać ;) A, i jeszcze nie mogę zapomnieć o wysłaniu kartek. Tak! W tym tygodniu najpóźniej muszę się z nimi uporać. Fajnie jest dostawać kartki, ale nie będzie się ich dostawać jeżeli się nie będzie wysyłać. No cóż, to dobra zasada tak uważam. Altruizm jest dobry, ale do czasu ;)

What comes around goes around - i tym jakże cudownie mądrym cycatem (ups, cytatem oczywiście) zakończę dzisiejsze dywagacje.

czwartek, 3 grudnia 2009

sadełko

Kupowałam dziś ciuchy, brrrr, nie cierpię tego. We wszystkim wyglądam okropnie i grubo. Zawsze wiedziałam że nie jestem typem modelki, ale dziś wyjątkowo przeraziło mnie to "coś" na brzuchu. Taka miękka poduszka i wiadomo co w środku... Muszę się wziąć za siebie, OSTRO. Cholera, mam figurę 50-letniej babki po urodzeniu co najmniej trójki dzieci!!! I to nie moja wyobraźnia, nie dopinam dolnych guzików w koszulach, sweterki zrobiły się jakoś dziwnie opięte i spodnie już nie potrzebują paska. Siet!! Lecę poćwiczyć brzuszki, nie ma rady. A jutro trzeba powrócić do regularnych ćwiczeń. Koniec z sutymi kolacjami i chlaniem piwa czy wina wieczorem. Grudzień będzie pod znakiem sportu. Ech, że ten mój Mężczyzna może jeszcze na mnie patrzeć. Ideał normalnie :)