poniedziałek, 30 listopada 2009

Mój Mężczyzna odc. 2

Dziś będzie o pracoholiźmie. Nie spodziewałam się, że już teraz dotknie mnie ten problem. Tzn. nie mnie tylko jego, ale mnie pośrednio też. Jeszcze nie tak dawno mieliśmy czas na wszystko, ale odkąd awansował... zrobiło się coś, czego jeszcze narazie nie mogę zaakceptować. Czyli: późne powroty, wczesne wstawanie, nie odbieranie telefonów, nie oddzwanianie, brak czasu spędzonego wspólnie. Niby nic, a jednak. Jestem bezsilna. "Kochanie, nie siedzę tu z przyjemności, to naprawdę ważne". Pewnie wiele kobiet słyszy takie tłumaczenie. A ja nie chcę być jedną z wielu! Chcę pracować nad tym związkiem, aby później nie skończyło się tak, że nie będziemy mieli o czym rozmawiać! Nie chcę obudzić się kiedyś z przeświadczeniem, że nic już mnie z tym człowiekiem nie łączy bo on poświęcił się całkowicie swojej pracy i przestał zwracać na mnie uwagę. Niby pisze w smsie: kocham. Nie to że mnie to nie rusza. Ja go też kocham. Ale powiedzieć (napisać) jest łatwo. Tylko co w takim przypadku, gdy czyny przestają potwierdzać słowa?Co mam robić? Nie załatwię tego zrzędzeniem, krzyczeniem, obrażaniem się itp. Rozmawiałam już z nim o tym i nic nie pomaga. Są ważniejsze sprawy i tyle. Ech...

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz