poniedziałek, 23 listopada 2009

na wygnaniu

Wygnanie jest oczywiście na własne życzenie :) Nie jest tu tak najgorzej, ale jakieś grypsko mnie dopada (oby nie świńskie) więc walczę. Odzwyczaiłam się od samotności. Kiedyś to lubiłam. Teraz brakuje mi bliskiej osoby przy boku. Nawet nie spodziewałam się jak przyjemne może być wspólne oglądanie telewizji wieczorem, tak leżąc przytulonym. Jak to mówią, łatwo jest przyzwyczaić się do dobrego. Pojawienie się Mojego Mężczyzny zburzyło wypracowaną przez kilka lat samotność i teraz nie wyobrażam sobie powrotu do tamtego stanu. Nie mówię że bym się nie przyzwyczaiła, ale napewno byłoby już trudniej. Tymczasem leżę sobie i myślę (chociaż nie jest łatwo z bolącą głową). Myślę o tym, jak kiedyś ktoś mnie bardzo zranił i nie wiedziałam co ze sobą począć i wtedy moja przyjaciółka przysłała mi taką oto wiadomość:
"Życie potrafi być skąpe: mijają dni, tygodnie, miesiące i nic się nie wydarza, a potem uchylamy jakieś drzwi i nagle przez szczelinę wdziera się istna lawina. W jednej chwili nie mamy nic, a już w następnej aż tyle, że trudno sobie z tym poradzić - życzę Ci aby przyszło to również do Ciebie".
Nie wiem skąd to cytat i czy w ogóle nim jest, ale te słowa pokrzepiły mnie cudownie. I rzeczywiście w moim przypadku tak się stało. Los trzymał dla mnie kogoś wyjątkowego i opłacało się tyle na niego czekać. Może jestem śmieszna, ale nie uznaję półśrodków w tym względzie. Niektórzy mi mówili: "przestań, zabaw się, co z Ciebie za pokutnica" a ja uparcie trwałam przy swoim. Po co miałabym się z kimś wiązać dla zabawy? Żeby zranić jego a przede wszystkim siebie? Ja nigdy nie potrafiłabym oddzielić seksu od uczuć i napewno cierpiałabym mocno. Jako singiel też nie miałam łatwo, ale nie żałuję swojego wyboru. I koniec. Nie wracam do tego.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz